Delusion.Fuzz Blog

Bleach (Nirvana, 1989)

2009-02-17T16:04:00.003+01:00

Znam już na pamięć In Utero i Nevermind, czasami już niedobrze mi się robi od słuchania po raz kolejny piosenek z tych płyt, ale nigdy nie przesłuchałem Bleach. Wielki błąd za który powinien się wstydzić, bo płyta stoi na wysokim, dużo mniej komercyjnym poziomie, a do tego kipi od niej energią i bez wątpienia jest to najostrzejszy album grupy.

Kto tu góruje? Otóż kiedy słucha się płyty Bleach ma się wrażenie, że każdy wnosi do niej tyle samo, wokal, gitara elektryczna, bas i perkusja dają z siebie tyle ile mogą, nikt nie jest tu całkowitym liderem i nikt nie jest też nieliczącym się uzupełniem. Nirvana jest legendą muzyki, ale stała się nią kiedy wszystko kręciło się wokół Kurta Cobaina i wszystko inne było podkładem dla wokalu i gitary, a ciekaw jestem czy gdyby ich styl się nie zmienił, to czy osiągnęli by tyle. Raczej nie – i tu widać niesprawiedliwość, bo w niczym nie ustępuje to późniejszemu stylowi grupy.

Chad Channing, perkusista Nirvany z tamtego okresu zdaje się nie umieć wielu technik, za to daje z siebie tak wiele, że przejścia u niego są częściej niż podstawowe melodie. Warto zajrzeć na wikipedie i przeczytać notkę o nim, bo jest krótka i ciekawa ;p . To był również najlepszy okres dla basisty Krista Novoselica w jego karierze, bo może nie był wtedy tak znany, ale grał dużo więcej, pokazywał dużo więcej i liczył się tak jak każdy inny członek zespołu. Stopniowo jego rola w zespole zanikała na rzecz płytszych i prostszych rytmów, ale w przeciwieństwie do Chada Channinga, ten był z Kurtem do końca, byli również dobrymi kolegami.

Płyta ma charakter brudnego i szorstkiego grundge z ostrym basowym brzmieniem, tak więc jest to najostrzejszy album Nirvany. Może właśnie dlatego tak bardzo przypadł mi do gustu. Nie jest to tak luźne i równe brzmienie jak w przypadku następnych płyt, tu cały czas muzycy pokazują pazur i dajął nam chaos.

Ale co pokazała na płycie twarz zespołu, Kurt Cobain? Otóż pokazał się od najlepszej strony, ale o tym że jego głos jest niesamowity nie trzeba pisać. Za to tutaj jest najwięcej tego co w jego grze na gitarze zawsze było dużo, czyli nieczystego brzmienia, przeciążenia dźwięku i zabawy efektami. Bez wątpienia ciężko tu o melodie na kanale clean (bez przesteru), może Kurt nie lubił się wtedy z footswitchem :] , ale bardziej prawdopodobne jest to, że zwyczajnie chciał nadać taki styl krążkowi. I to mi się podoba.

Jedyną piosenką, którą kojarzyłem wcześniej było About a Girl która jest równie dobra jak cała reszta. Ciężko jest tutaj wypisać najlepsze piosenki, bo wszystkie są bardzo dobre, ale ciężko jest mi wybrać coś wielkiego. Piękną melodię ma Big Cheese, Blew oraz wspomniane wcześniej About a Girl oraz, ale pewnie innego dnia wymieniłbym inne, więc idealną pomocą w szybkim poznaniu najciekawszych nut nie jestem.

Co do tego jak się piosenki gra, to szczerze polecam zainteresować się płytą młodym zespołom o schemacie gitara, bas, perkusja i ewentualnie wokal, bo nie jest to trudne, nie jest schematyczne i brzmi świetnie, nawet jeśli nie ma się za sobą wielu lat praktyki.

Polecam ją do grania, ale przede wszystkim polecam ją do odsłuchania. Sprawia świetne wrażenie zapierwszym słuchaniem i sprawia równie dobre wrażenie kiedy już znamy ją dobrze, jednak zaliczam ją do kategorii „warto posłuchać”, bo „posłuchaj koniecznie” byłoby nadużyciem i zwrot ten straciłby na wartości. Więc naprawdę warto ją posłuchać, ale przede wszystkim radzę ją potraktować jako alternatywę, a nie konkurencje do innych płyt zespołu. Wyjątkowo ciężko je uczciwie porównać, naprawdę ;) .

1. Blew 02:54
2. Floyd the Barber 02:17
3. About a Girl 02:48
4. School 02:42
5. Love Buzz 03:35
6. Paper Cuts 04:05
7. Negative Creep 02:55
8. Scoff 04:10
9. Swap Meet 03:02
10. Mr. Moustache 03:23
11. Sifting 05:22
12. Big Cheese 03:42
13. Downer 01:42

Płyta Bleach na:

Empik | last.fm | Muzyka Onet

O Comie i innych sprawach

2009-02-14T16:29:00.003+01:00

- Już niedługo, bo 5 marca zespół Coma (jedna z moich ulubionych grup polskich) gra w Mega Clubie w Katowicach, a mówiąc prawdę – muszę tam być :D . Zapowiada się odjazd i mam nadzieję, że będę miał jak się tam dostać i z kim. Kto jedzie ze mną? Macie mój kontakt ;) . Za to w maju odbędzie się koncert kilku zespołów, w tym Hey i również Comy, tak więc masz jakieś plany, które chciałbym żeby wypaliły. O koncercie możecie przeczytać tutaj.

- Mówiąc szczerze to nie słyszałem jednej płyty Nirvany, więc zanim napiszę recenzje Nevermind i In Utero posłucham Bleach, pierwszy album zespołu. Wstyd to mówić, ale nie było okazji ją poznać ;) .

- Jak już mówiłem, skupiam się szczególnie na muzyce, ale jeśli chcecie o kinematografii poczytać, zapraszam na armybloga, oraz polecam również stronę kolegi, oba są na pasku bocznym w Blogach Polecanych.

- Co do mojego bloga to jest już prawie w takiej formie w jakiej powinien być, brakuje jeszcze tylko kilku grafik i oczywiście nowych postów, ale idę ja burza :D .

Na pewno w najbliższym czasie możecie spodziewać się częstych wpisów, bo staram się szybko rozkręcić to miejsce. Czytajcie recenzje i oceniajcie w pasku pod tytułem, co łaska. Liczę na waszą aktywność, wujek Sam was potrzebuje.

No i dzisiaj jest to chore święto, „have a nice fucking day”…

Elect The Dead (Serj Tankian, 2007)

2009-02-14T13:26:00.009+01:00

Pisząc recenzje Scars on Broadway chyba zobowiązałem się jednocześnie do wyrażenia opinii o Elect The Dead, pierwszej solowej płycie Serja Tankiana, byłego wokalisty zespołu System of a Down. Trzeba przyznać, że ten album dużo bardziej odbiega od rytmów poprzedniej grupy względem Kalifornijskiej grupy Darona, pozostały już chyba tylko akcenty wokalisty, bo nawet barwa jego głosu wspięła się na wyżyny, nieco ponad dokonania w SoaDzie.

Gitary i perkusja w poprzednim składzie były, ale podobnie jak w przypadku Scars on Broadway, u Serja również dołączył instrument klawiszowy – w tym przypadku fortepian/pianino (niepotrzebne skreślić), który według mnie idealnie pasuje do barwy głosu wokalisty i nadaje całości nowy wymiar, tak więc w zwrotkach słychać wyraźnie melodie, czasami o pogrzebowym, czasami enigmatycznym lub wesołym brzmieniu. Pojawia się też często chórek czy nawet dwa nagraniu śpiewu wokalisty spotykają się, niestety na koncercie raczej ten chwyt się nie uda :P . Ale jeśli chodzi o mroczne lub wesołe brzmienia, to warto rozpisać się szerzej na temat piosenek, bo jest o czym pisać.

Jak pisałem w recenzji Scars on Broadway – obydwie płyty są genialne, ale na różne sposoby. To trafne stwierdzenie, bo po prostu tak jest ;) . Słucham tą płytę od całkiem długiego czasu, ale dopiero zaczynam poznawać wiele piosenek. Warto wgrać sobie płytę na ipoda czy walkmana, bo niewiarygodnie wciągają odrywając nas od rzeczywistości. Każda ma w sobie coś niesamowitego, nawet jeśli jest to ponura melodia przy której można się powiesić. Ważne, że czuć w tym powiew geniuszu. Scars on Broadway przegrywa pod wieloma względami z Serjem, szczególnie jeśli chodzi o emocjonalność i przekaz. Każda jego kompozycja ma coś do powiedzenia, coś pokroju morału czy fabuły, ale ujęte w melodii i tekście piosenki, które w połączeniu potężnie działają na zmysły. Słuchając po raz setny Lie lie lie aż chce się śpiewać razem z wokalistą, a to wszystko za sprawą idealnego dopasowania słów do melodii, ta nierozłączna kompozycja w pojedynkę może wybijałaby się nieco ponad przeciętność, ale w połączeniu efekt jest tak niewiarygodny, że aż ciarki przechodzą. Takie dokładnie miałem uczucie pierwszy raz słuchając Sky Is Over – kiedy pod końcem piosenki spodziewam się ostrego przejścia w refren, który z resztą zdążyłem przed chwilą poznać, Serj delikatnie powtarza tekst przez krótką chwile a całość zdaje się spowalniać, by po chwili przyspieszyć z pełną mocą. Chwyt w muzyce który wydaje się być ograny na wszelkie sposoby nabiera nowego wymiaru, a to właśnie potęguje geniusz płyty. Co do tekstów piosenek – porównam to najlepiej do White Stripes, słucha się tego wyśmienicie, a osoby znaczące biegle język angielski będą podwójnie zadowolone, bo podobnie jak w utworach Whitów, piosenki Serja są błyskotliwe i zaskakują treścią. Warto bliżej przyjrzeć się tekstom Lie lie lie, Sky Is Over, Empty Walls itd., ponieważ powalają treścią. Nie będę pisał które piosenki polecam, bo podobnie jak w przypadku System of a Down czy Metalliki, po prostu polecam posłuchać dokładnie całe płyty. Wszystkie piosenki są wyśmienite, każdej trzeba dać szanse.

Zauważyłem również na płycie ciekawy chwyt, mianowicie elementy piosenki przemieniają się ze smutnych na wesołe i przekładają się te elementy na zmianę, a efekt jest taki że mroczne momenty przygotowują nas na szybkie przejście w jasne, piękne i szczęśliwe momenty. Efekt końcowy świetny. Jest jeszcze wiele różnych smaczków, np. w jednej piosence (nie powiem jaka, sami poszukajcie ::D ) pomiędzy zwrotką a refrenem jest ciche przejście, ale jeśli włączycie piosenkę głośniej słychać odliczającego szeptem mężczyznę, jeśli się wsłuchać w jego odliczanie nasza uwaga zostaje rozproszona, zaczynamy myśleć jakim cudem mogliśmy nie słyszeć tego wcześniej lub czy na pewno nam się nie przesłyszało, ale wtedy zaczyna się ostrzejszy fragment i poznajemy piosenek od innej strony. Za to w innej piosence kiedy śpiewa Serj to jego drugie nagranie dośpiewuje jego własną melodię i już całość przestaje być taka schematyczna. Są to bardzo pomysłowe sztuczki Serja, ale takie zabawy bardzo mi się podobają ;P .

Cóż, chyba jednak Serj radzi sobie nieco lepiej w karierze, a w każdym bądź razie nie jest taki zarośnięty i nie wygląda jak mroczny dziadek-metal jak to jest w przypadku Darona. Elect the Dead to płyta której nie znać to grzech, ale nie jest to muzyka dla niewyżytych kiboli słuchających hip-hop i zachwycających się byle gównem (najodpowiedniejsze wyrażenie), Emo też nie powinni być zadowoleni mam nadzieje, niech wracają do Marilyna Mansona (z całym szacunkiem dla jego muzyki, ale już nie dla jego stylu bycia), ale każdy wymagający czegoś więcej od muzyki powinien być zadowolony. Muszę powiedzieć, że chyba jestem zadowolony że SoaD rozpadł, jedyne czego żałuje to tego, że nie byłem na koncercie bo to legenda muzyki, ale „lepiej spłonąć niż powoli wygasać”, a już najlepiej odrodzić się na nowo ;) . Płyty Mezmerize i Hypnotize już za bardzo odbiegały stylem od Serja, a zbyt mocno czuć było przewagę Darona, dlatego tym bardziej Elect The Dead polecam, bo jest to świetna odmiana od typowego rocka czy metalu, ale z wciąż ostrymi rytmami. Zaliczam ją do „posłuchaj koniecznie” z dużo większą pewnością niż Scars on Broadway. Wracając do cytatu podanego kilka linijek temu – najbliższe recenzje będą dotyczyć Nirvany :] . Gorąco polecam, warto.

PS Za niezgodność podanej liczby piosenek w recenzji płyty Scars on Broadway przepraszam, ale wciąż nie mam pewności ile ich jest :p .

CD1:

1. Empty Walls

2. The Unthinking Majority

3. Money

4. Feed Us

5. Saving Us

6. Sky Is Over

7. Baby

8. Honking Antelope

9. Lie Lie Lie

10. Praise The Lord And Pass The Ammunition

11. Beethoven's C***

12. Elect The Dead

CD2:

1. Blue

2. Empty Walls (Acoustic)

3. Feed Us (Acoustic)

4. Falling Stars

Płyta Elect The Dead na:

Empik | last.fm | Muzyka Onet

Scars on Broadway (Scars on Broadway, 2008)

2009-02-13T22:15:00.019+01:00

Pierwsza recenzowana płyta powinna być wyjątkowa pod wszelkimi względami, więc pierwsze co przyszło mi do głowy to właśnie Scars on Broadway. Pytanie „co w niej wyjątkowego” to pytanie retoryczne dla fanów System of a Down, bo jak pewnie większość z nich zdążyła dowiedzieć się z różnych źródeł, zespół się rozpadł, a raczej podzielił się na dwie równie świetne grupy. Serj Tankian świetnie sobie radzi w swojej solowej karierze pokazując świetną współczesną mieszankę czegoś poważnego i zupełnie przeciwnego, a ta mieszanka układa się w jego niebanalny styl.

Za to Daron Malakian i John Dolmayan, były gitarzysto-wokalista i perkusista Systemu, nie popadli w banał i w nowej kapeli nazwanej Scars on Broadway 29 lipca 2008 nagrali pierwszą płytę, nazwaną zaskakująco Scars on Broadway, którą to zajmuje się w tej recenzji.

Wybrałem ją, ponieważ wydała mi się niezwykła. Dlaczego? Bo większość typowych kapel Kalifornijskich odrzuciłbym nie zwracając na nie uwagi, ale nie mogłem ominąć Malakiana i Dolmayana w nowym wydaniu. I dopiero teraz odczuwam, jakby dwaj wokaliści byłej kapeli System of a Down gryźli się, kto, jak, gdzie. Ale to chyba właśnie sprawiało, że ten zespół da się słuchać bez końca, bo każdy z nich wkładał niewiarygodnie wiele, a magia tego wystarczyła by na kilka innych zespołów, choćby na dwa :] .

Co jest w tej płycie takiego? Najbardziej zachwycił mnie ten geniusz w prostocie, dokładnie to samo za co uwielbiam White Stripes. Nie jest to Avenged Sevenfold, tutaj melodie są schematyczne i często do przewidzenia przy pierwszym słuchaniu, ale są też piękne, w sposób inny niż Serja Tankiana. Wokal w nagraniu studyjnym ma piękniejszą barwę niż na koncertach zespołu – płycie wychodzi to na duży plus, ale koncertom publicznym już nie. Warto dodać, że Daron ma olbrzymi zarost na twarzy i wygląda jak stary dziadek, ale najwyraźniej taką ofiarę musiał poświęcić dla dobra zespołu :D .

Na płycie jest dokładnie 16 piosenek, a o albumie dodatkowym (takim jak w przypadku Serja) nic mi nie wiadomo. Wszystkie z nich stoją na wysokim poziomie. Jedyna, która nie tyle mi się podoba co mnie denerwuje wręcz to Hungry Ghost, ale to pewnie przez to że to ona kończy płytę i jedną z najlepszych piosenek – They Say. Tak jak ona wpadły mi w ucho szczególnie 3005, Chemicals, Serious czy Whoring Streets, ale wszystkie warto posłuchać, bo wszystkie mają to „coś”, co przyciąga do nich po raz kolejny i kolejny. Podobne odczucia mam też z The Greatest Hits kapeli Kalifornijskiej The Offspring, gdzie jeszcze większy luz nie byłby dla mnie tak genialny, gdyby nie dobre skojarzenia (bez skojarzeń :] ). Lato, słońce i ciepłe powietrze to dla mnie Offspring, oderwanie się od przyziemnych spraw to Scars on Broadway.

Piosenki od strony technicznej prezentują się równie dobrze, chociaż mogę coś więcej powiedzieć tylko od strony gitary. Grając czuć w tym wiele z SoaDu, np. nietypowy strój gitary (czego osobiście nie lubie ;p ) czy prostą metodę grania, a fragmenty solowe nie są tu raczej częste, to nie Metallica.

Więc podsumowując – płyta to prawdziwa rewelacja, którą polecę fanom punk-rocka, Systemu i White Stripes oraz wielu innym, bo każdy lubiący gitarowe brzmienia powinien tą płytę przynajmniej strawić czy zaakceptować. Ma to coś, co ciężko ująć nie dając zetknąć z podmiotem, a w tym przypadku płytą. Zaliczam ją jako pierwszą do kategorii „posłuchaj koniecznie”.

1. Serious
2. Funny
3. Exploding/Reloading
4. Stoner-Hate
5. Insane
6. World Long Gone
7. Kill Each Other/Live Forever
8. Babylon
9. Chemicals
10. Enemy
11. Universe"3005"
12. Cute Machines
13. Whoring Streets
14. They Say

Płyta Scars on Broadway na:

Empik | last.fm | Muzyka Onet

Wymiatanie wstępne, powitanie i libacja bo okazja

2009-02-13T13:02:00.003+01:00

Jeśli jesteś tutaj i widzisz to powitanie to prawdopodobnie są to wciąż mroczne początki mojej przestrzeni internetowej. Ale trwajcie ze mną, bo w kupie siła i razem coś osiągniemy – wy czasem coś poczytacie na poziomie, a ja będę mógł się podetrzeć przedrukiem waszych komentarzy. Podział musi być sprawiedliwy :) .

Jeśli nie będzie mogli wytrzymać presji mojego geniuszu albo będziecie musieli nieźle odreagować po przeczytania tej tandety – macie gdzie się wypowiedzieć… komenty for All!
Będę się tutaj zajmować tym co z muzyką związane i czasami odrębnymi pierdołami takimi jak to, czytajcie czytajcie, nawet nie zauważycie, kiedy zacznę wam wciskać pierwszy lepszy kit :D .

Miłego czytania i wytrwałości życzę wam, a sobie wytrwałości i niezłego pisania. Pierwsza rocznica zapewne będzie na wyższym poziomie, na razie cieszcie się tym :). Pokój.